Proxy (2013)

I don’t think children need to be at funerals.

Yıllar önce yazdığım Triangle yazımda bir annenin korkuları kaleme alınmış demiştim. Proxy için de aynı şeyi söyleyebilirim. Annelerin çocuklarını kaybetmelerine dair her tür korku mevcut filmde.

Filmimiz Esther isimli 8,5 aylık hamile baş karakterin doğum kontrolüne gitmesiyle başlıyor. Burada bebeğe karşı ilgisiz bir tutum sergiledikten sonra dışarı çıktığında saldırıya uğruyor. Saldırgan sadece Esther’i değil, bebeği de darp ediyor. Bundan sonrası Esther’in çabucak iyileşmesi ve olayların iç yüzünün açığa çıkması olarak özetlenebilir.

Filmin tam yarısında Esther filmden çıkıyor. Bu bana Ölüler Konuşmaz ki’yi hatırlattı. Onda da filmin baş oyuncuları filmden çıkıyordu ve başka oyuncular devreye giriyordu. Bu bir hata olarak görülmüştü o zaman ama filmi de kült yapmaya yetmişti.

Yönetmen birden çok fikri bir filme sığdırmaya çalışmış. Özellikle bazı hayal sahneleri gereksizdi. Bir de oyuncular çok role bürünememiş. Sanki oynayalım da olsun bitsin demişler gibiydi. Ve bir de filmde yaşanan olaylar öyle yenilir yutulur tarzda değildi, ama bu etki yeterince verilememiş.

Bu arada, özellikle baştaki hamile karnı montajı korkunçtu. Daha filmin en başından böyle kötü makyaj olmaz ki ama dedim. Ve sözde hamile kadının yürüyüşü de pek inandırıcı değildi, neredeyse seke seke yürüyordu.

Hiç mi iyi yanı yoktu peki?

Vardı, evet vardı. Fotoğraf gibi bir cinayet sahnesi vardı ki yerimden kalkmama sebep oldu. Kanlar havada ağır ağır dans ediyor falan gerçekten güzeldi.

Bir de unutmadan, afiş film bağlantısını ben başta yazdığım cümlelerle kurdum. Yani bir annenin kabusları üzerine kurulu olmasıyla. Yoksa filmin geneli o afişten çok uzaktı.

Peki proxy ne demek?

Başkası yerine harekete geçme gücü yani bir nevi vekillik. Filmi izleyenler ne demek istediğimi anlayacaktır.

Bir Cevap Yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.